Hoxe é un día especial para moita xentiña, un día que representa unha loita, unha loita pola súa liberdade a ser quen son, a sentirse libres de amar e poder compartir a vida coa súa parella sen ter que sufrir xuizos, desprezos, violencia…
Sempre apoiei ó colectivo LGTBIQ+, mais non fun consciente de que pertencía a el ata o pasado ano, polo que este é o primeiro Día do Orgullo no que participo como muller bisexual.
AVISO: non sei ser breve, enredo eu soa, so sorry!
Vou contar a miña experiencia, por se puidese axudar a alguén. Eu son do sector afortunado: a miña “saída do armario” foi “sinxela” e segura e son consciente de que non é a vivenza de tantísimas persoas… No meu caso, sobre o que máis podo aportar é que, aínda en menos dun ano consciente no colectivo, notei xa diferenzas en cómo se vive e parte da presión extra que se exerce sobre o colectivo. Falarei, pois, da miña visión, dende as diferenzas de vivir unha relación heterosexual, cun home, a ser parella dunha muller, unha relación sáfica.
O meu contexto.
Por un lado, a sociedade invítanos á heterosexualidade dende a máis tenra infancia así que sendo bisexual, podes encaixar nese marco e, neste sentido, non me estranaría que as persoas bisexuais se desen conta máis tarde (é unha hipótese sacada da manga que non mirei datos).
Sempre considerei que a “presunción de orientación sexual” debería ser bisexualidade (ou pansexualidade), como un concepto no que calquera pode estar con calquera ou con ninguén sen que rompa ningunha norma “social”, pero obviamente non é así, a presunción é de heterosexualidade.
Ver deste modo a bisexualidade e ter aceptado o colectivo dende que recordo, estou segura, axudaron a que me fose sinxelo aceptalo en min mesma e, por suposto, saber ou sentir que no meu entorno non sería un motivo de rexeitamento.
“O meu darme conta”.
Eu dinme conta bastante tarde, xa con máis de 30 anos (évos o que hai).
Sí pensara de moitas mulleres que eran fermosas e tiña curiosidade por qué se sentiría estando cunha muller e quizais tiven dubidas de se podería ser bisexual, pero non, dende logo, me identificaba coma tal.
¿Cómo me din conta? Pois hai xentiña que pensa que “tuviste sexo, te gustó y entonces eres bi”, haha, non xD (si me gustou pero iso foi despois de saber que era bisexual). No meu caso, o que me deixou claro que son bisexual foron os sentimentos. Identificar nunha conversa “mundana” falando con unha muller (esa muller, claro, non me pasara antes) os sentimentos que me espertaba, fixéronme asentir sen dubidar que era bisexual.
“A saída do armario”. Póñoa entre comillas porque eu apenas tiven “proceso” neste sentido.
En canto me din conta, tiven a necesidade de visibilizalo porque sempre me doeu que haxa persoas do colectivo que se teñen que ocultar e penso que quen temos a oportunidade, amosándonos, axudamos ó resto a topar apoio, a normalizalo na sociedade, a aceptarse, a coller valor; así que si, non o calaría.
Non tardei en comentalo en grupos de amizades (por suposto, tiña que haber que xa o daba por sentado haha) e quedei co meu pai e miña nai para dicírllelo en persoa. Á miña irmá non sei se llo dixen por escrito ou falado, haha, pero hai moita confianza, tanto daba haha.
Sabía que tanto el coma ela, me aceptarían sen problema e aínda así, vivín “tensión” por uns segundos. Insisto en que saír do armario paréceme tremendamente inxustísimo, é un paso que se ten que repetir en cada contexto e nunca sabes se será un “no hace falta que lo publiques” amosando molestia pola información ó polo contrario de “cómo no me lo dijiste antes” e seguro que máis opcións, pero por abreviar. Pode dicirse de moitos modos, non ter que ser directo, senón falando dos nosos intereses ou da nosa parella pero hai coma unha sensación de alerta nese momento, “a ver cómo reaccionan”.
Fóra da familiar nuclear, sábeno curmá/ns e algunha tía (e a quen llo dixeran meu pai e miña nai, pero esa lista non a levo eu XD). Todavía non houbo encontro coa maioría de familiares para dicírllelo.
No emprego, se sae unha conversa relacionada, sí fago referencia claramente “á miña moza”, con normalidade e así trato que sexa en todos os contextos.
Diferencias relación hetero e relación sáfica.
Eu nas miñas relacións previas, todas heterosexuais: xamais sentín medo a seren aceptada por ter a un home como parella. Non temín nin por un segundo que me foran ver raro, ou que me puideran despedir ou non aceptar nun emprego de sabelo (sen entrar na empresa, só a mera sensación de que a túa orientación sexual poida ocasionar tal rexeitamento). O que sí sentía, pero iso ten que ver con outros temas, era que se dicía que tiña mozo, automaticamente algúns homes heterosexuais ían deixar de falarme, pero este é outro melón xD. Así que resumindo, medo a seren aceptada socialmente en:
Familia nuclear. Neste caso se es independente é máis “seguro” pero se dependes da familia, a carga e a presión deben ser brutais. Un rexeitamento aquí ademais a certas idades ou en certos momentos vitais pode ser tremendamente duro. Sei que isto “é sinxelo de imaxinar” pero vos pido que de verdade vos poñades na pel, ter que dicir algo a unha persoa importante para ti, algo que non escolles pero te define, algo que non é malo pero parte da sociedade todavía rexeita (quizais esa persoa á que llo queres dicir), algo que te posicionará nun colectivo vítima de gran cantidade de ataques. Só con pensar en dar o paso: a tensión, o medo, as inseguridades, o buscar o momento axeitado… Cando pensamos no acto en si podemos dicir, “pois se non te aceptan, que lles dean” pero iso nós, que estamos fóra, estando dentro non é tan sinxelo, implica romper relacións máis ou menos estables pero xa coñecidas, un salto ó baleiro en moitos casos, quizais aceptar a perda dunha relación, quizás perder o soporte económico, o teito, a aceptación, o apoio… É moi duro. Amosar que cada vez en máis familias se acepta, que as persoas do colectivo non son un estereotipo pechado, que saír do armario non cambia á persoa, é a mesma, e é tan única coma era antes só que agora se amosará como sinte, con liberdade. Ó colectivo pertencen persoas de todo tipo, como aquelas fóra do colectivo e merecen as mesmas oportunidades e aceptación.
Medo a ser rexeitada nun posto de traballo.
Medo a unha agresión homófoba. Isto foi cambiando e é certo que as novas e o incremento de agresións homofóbicas o avivan este medo, pero era algo que antes, un xesto como bicar ó meu mozo, non me espertaba as alertas; pero claro, “non podemos vivir con medo” e hai que “arriscar” para ter unha vida libre.
Medo a danar as relacións da túa parella. Como a saída do armario nunca é total, nunca sabes cando visibilizarte a ti, pode facer que unha persoa amiga ou familiar ou compi de traballo (ou a saber) que non o sabía, pase a sabelo e isto teña consecuencias negativas sobre a túa parella.
Calar para non molestar/facer dano/non buscar problemas/por medo. Ter que ocultar “este pequeno dato” a X familiar porque non o aceptará e iso pode “arruinar” as comidas familiares ou incluso romper unha familia. ¿Cómo pode ser que o amor entre dúas persoas adultas e libres poida xerar este tipo de reaccións? ¿Qué clase de sociedade temos? Son retóricas, claro, pasan e quen leva o peso non soe ser que crearía realmente o conflito (quen alzaría o dedo acusador acompañado de desprezos) senón unha persoa que está abrindo a súa realidade e expoñéndose para poder vivir libre expresando o seu amor. En moitas ocasións, esta parálise, esta ocultación é preventiva “por se acaso lle senta mal”.
Vivir nas sombras ou a relación en secreto. Pois iso… ter que limitar as mostrar de cariño a certos contextos, finxir que só son amizades no resto ou colegas de traballo… ¿cómo de duro é que a persoa á que amas te oculte? ¿Cómo de duro é ocultar a quen amas? Pensade nas situacións que se poden dar… que esa persoa reciba unha mala nova en público e teñas que limitar as túas reaccións por se son “mal interpretadas”, ver como “bromean” coa túa parella de se liga ou non con alguén do sexo oposto ou incluso a intentar xuntar con esa persoa mentres tes que vivir en silencio que é a ti a quen ama ou ti mirar á túa parella mentres tes que “seguir” a broma. Hai tantísimas situacións durísimas que nin me plantexara cando vivía relacións heterosexuais.
Por suposto, escoitando a membros do colectivo saen moitísimas máis e moitas que agora mesmo non teño presentes pero, de seguro, se preguntades, vos darán a coñecer máis.
As miñas conclusións e propostas. Recordo que esta é a miña visión individual e que as miñas vivenzas dentro do colectivo son escasas e se basean nas miñas impresións por vivenzas propias ou alleas.
Nunha relación homosexual hai como un estado de alerta constante.
A liberdade todavía está lonxe de ser real e toca dar moitos pasos para poder mostrarse.
Debemos dar apoio ás persoas do colectivo e darlles unha visibilidade normalizada, sen ocultar, non só directamente senón naturalizando este tipo de relacións en conversas.
Non rir as bromas homófobas, pois esa resposta (aínda que sexa por presión social) dá a quen a fai sensación de aceptación.
Escoitemos as súas vivenzas e tratemos de poñernos realmente no seu lugar e ofrecer a nosa man.
Si aínda falo do coletivo como se non formase parte del porque realmente sinto que teño moita sorte de non ter vivido moito do que sufren e polo que loitan pero, son unha máis na loita.
Acudindo na procura dun pouco de auga quente e lixivia… si, en concreto da lixivia, detecto unha cantidade de auga inusual debaixo do fregadeiro. Agradezo ter deixado aquela bandexa que non facía máis que estorbar no moble colindante e tela posto aquí. A auga todavía non desbordou, por sorte, pero ese tono alaranxado de óxido (ou a saber qué), non parece tan tranquilizador.
Inicio da operación eliminar obstáculos: retiro un produto de limpeza, tras outro, descubro algún baleiro, vaia, e algún que non sabía que por aí andaba, qué cousas!
Algúns teñen o “cu” ben empapado, á pileta que van. Superficie case despexada… Maldición! Se retiro algúns dos produtos esa cantidade incontable de bolsas caerá sobre ese desagradable líquido! Razón contra pereza teñen unha rápida discusión, rápida porque pereza é consciente de que sae mal ela perdería moito máis. Comeza a retirada de bolsas, aquí comezarán as dores de lumbago desta semana (sep, estou pedindo masaxe), ata que por fin, retiro tamén uns artiluxios misteriosos que debían ser da anterior inquilina ou quen sabe, quizais de tempos aínda previos… Aprezo que aínda hai máis segredos detrás pero conteño a miña curiosidade (un chisco) e procedo coa retirada da bandexa.
Debo facer un inciso para indicar que previamente puxen unhas luvas de plástico que estaban por aí, si, non sei de quen (o mesmo miñas, eh, a miña memoria dá para o que dá), así que procedo protexida.
Vou con algo de coidado as súas dimensións son como para ducharme noxentamente ben en segundos e non falemos do que tardaría en limpar a cociña e todo o que fun ciscando por ela. A operación é un éxito! (Agardo que ninguén o dubidase ou xa podedes contar os días que vos quedan en pringarvos cun líquido pegañento, si, cruel, pero menos que a vosa falta de confianza). Tamén o limpo sen mancharme, nin mollarme (seino, estou en racha).
Volvo descender esta vez co chisme limpo, si, tampouco vou agardar a que seque de todo (si deixei un recipiente por se o tubo malvado tiña máis que aportar pero realmente creo que é unha pingueira que traballou por moito tempo, aproveitando a miña baixa percepción pasiva, ate hoxe! Pero volvamos que non deixades de desviarme…).
Coloco a bandexa e os produtos de limpeza, qué monos quedan agora hehe, unha cousa de orghullo. Pero aí está ó meu carón esa zona prohibida. Parece unha zona en obras… vale non, medio escachifada e aquí quixeron mirar a outro lado. Comezo a pensar se pode haber vida aí, comezo a recordar o meu combate 1 a 1 contra unha rata anos atrás, fun unha temeraria, si, pero gañou porque tiña moi boas habilidades de parkour e de escorregamento, bueno, conseguín o meu obxectivo principal así que o podo contar como vitoria, seeeh, bueno, vale, a pachas, qué xente!
Volvendo… que hai un misterio aquí!! Comezo a retirar fragmentos de… moble, vexo chan, vexo parede, vexo tuberías que tiveron momentos mellores pero iso vou esquecelo que vivo aquí (quen veñades de visita facede o mesmo, xa é tarde para avisos).
A verdade que é bastante incómodo retirar todo e teño présa (non, non debería estar escribido isto, shh) así que decido abortar misión e ver se hai cómo bloquear iso, movo algúns dos fragmentos de moble e hum, hai algo moi escuro na parede… Ha, non, non é sangue, nin un cadáver, creo, pero me asomo a verificar…
… ….
Vale, claramente é un oco, iso quere dicir que a hipótese da rata non era tan tola eh, aínda que aí podería vivir un grupo. Vale a aventura tras ese oco é demasiado demandante de tempo para a eu actual. Toca iniciar a retirada, bloqueando todo como estaba, bueno mellor por se acaso (non teño medo, ti tes medo) e nada a volver a limpar, grazas pola vosa atención (si, eu tamén quero saber qué segredo agardan tras ese oco, agardamos á segunda parte da misión).
Carlos Callón. Universidade da Coruña. Tese de Doutoramento 2017. Directora e director: Pilar García Negro e Manuel Ferreiro Fernández
Unha muller fermosa láiase en voz alta por outra muller, de quen desexaría que sofrese de amor como ela sofre. A cantiga termina expresando o seu desexo de que poidan encontrarse axiña, enténdese que elas dúas, polo que sería unha pasaxe do despeito á ansia do reencontro. Varios editores interpretaron un poema lésbico, polo que modificaron os testemuños dos manuscritos. Outra posibilidade hipotética é que nas catro primeiras estrofas fale dunha rival.
A partir del estudio de los trabajos de otros ensayistas, como Peter Dronke, se encontró con que en la Edad Media en Baviera tres monjas habían escrito unas epístolas explícitas, cuyas destinatarias eran sendas religiosas a las que echaban de menos, mientras que la trobairitz occitana Bieiris de Romans le declaraba su amor a María, quien, pese a algunas interpretaciones contrarias, tenía poco de virgen y mucho de amada.
Pese a que Dizia la ben-talhada la firmaba un varón, era la quinta muestra de poesía amatoria lésbica en el continente. Un hallazgo singular que entroncaría con los ejemplos bávaros y provenzal, aunque no hay que olvidar los poemas escritos por mujeres durante el siglo XII en el Reino de Granada: entre las gacelas hay una humana / que posee mi alma y tiene mi corazón. Atribuida a Zaynab o a Hamda bint Ziyad, hermanas y oriundas de Guadix, la traductora y arabista María Jesús Rubiera Mata dudaba de su carácter y se planteaba si podría tratarse de «un tópico literario o de homoerotismo».
«Hay un esfuerzo denodado de los especialistas por no querer entender que una mujer que desea tocarle los pechos a otra es lesbiana. Niegan el carácter amoroso del poema y, en el caso de Dizia la ben-talhada, modifican el género de forma intencionada porque tienen una idea preconcebida de que en los textos no existen las relaciones homosexuales. Sin embargo, es significativo que no indiquen el cambio realizado», explica el autor del libro Amigos e sodomitas (Sotelo Blanco), donde profundiza en la configuración de la homosexualidad en el medievo.
Hai unha cantiga en que Afonso Eanes do Cotón lle espeta a María Mateu que é «tan desejosa de cono como eu».
Ten razón o medievalistaRip Cohen cando sinala que os primeiros en entenderen que era un texto lésbicoforon todos os investigadores que decidiron adulteralo.
Mutacións semellantes vivíronas outras cantigas en que se fala das relacións entre dous varóns, nas cales os redondísimos os finais de «namorado» e «guardado» viron como lle nacía na súa pasaxe á imprenta un rabecho final que os feminizaba e heterosexualizaba. Do mesmo xeito, houbo editores que propuxeron mudar (por favor, reparade ben…) «maridos» por «maridas», porque non vían «indicios polos que puidese acusarse ao poeta de homosexualidade».
No que teñen razón é en que no seu caso non hai «indicios». Hai todo un texto.
E, ben, as «maridas» que estes filólogos propoñen para heterosexualizar a cantiga simplemente non son filoloxicamente válidas
Resumo: A cantiga «Dizia la ben-talhada», atribuída ao trobador galego-portugués Pedr’Eanes Solaz, presentouse na maioría das edicións dos séculos XIX e XX (e nalgunhas do XXI) a través da modificación de pronomes femininos en masculinos, para denotar unha relación heterosexual que non figura no texto. Neste artigo desenvólvense as diferentes hipóteses interpretativas sobre a composición, en diálogo con outros textos literarios medievais semellantes (romances, mediolatinos e andalusís). Conclúese que a hipótese máis probábel á luz dos datos de que se dispón é que se trata dunha composición amatoria entre dúas mulleres e que como tal debe ser restituída a súa edición.
Abstract: The cantiga «Dizia la ben-talhada», attributed to the Galician-Portuguese troubadour Pedr’Eanes Solaz, appeared in most of the editions of the 19th and 20th century (and in some of the 21st) modificating feminine pronouns into masculine, to denote a heterosexual relationship that does not appear in the text.
In this article are developed the different interpretive hypotheses on omposition, in dialogue with other similar medieval literary texts (Romance, mid-Latin and Andalusian). It is concluded then that the most likely hypothesis, in the light of the available data, is that it is an amateur composition between two women and that as such, it should be restored to its edition..
A metade dos textos europeos medievais que tratan sobre lesbianismo están escritos en galego?
Un deses textos fala dunha parella, Sancha e María, e que nos indica mesmo a rúa de Compostela onde moraban?
O bispo que converteu Santiago en sé episcopal foi acusado de sodomía e que, a raíz diso, disque realizou un milagre? E sabías que a súa historia foi recuperada na década de 1940 por Lorenzo Varela e Luís Seoane como alegato contra a homofobia?
O prior do mosteiro de San Domingos de Bonaval no século XIII era coñecido polo seu amor por outros homes?
No reino de Galiza tiveron moita devoción sant@s transxénero, que seica naceran ou morreran aquí?
As pedras de Santiago agochan historias que falan de relacións de amor e desexo entre homes, como a desventurada de Paio de Albeos, ou a apaixoada de David e Xonatán?
Recopilei esta información como un agasallo para a miña “amigA”, para celebrar o noso primeiro cambio de ano xuntas, pero creo que pode ser de interese para moitas máis persoas, por iso decidín deixar aquí a información e fontes para que máis persoas poidan coñecer “Dizia la ben talhada”, esta mostra de amor entre mulleres no Medievo, e agradecer a todas as persoas que traballan para que esta información saia á luz.
Este sábado 28 de Maio de 2022 en Madrid hubo un evento de rol denominado D20, siendo la de este año, la segunda edición. La organización del evento fue llevada a cabo por Nivel20. ( ¿Qué é Nivel20? )
Tuve la oportunidad de poder acudir y participar como máster en este gran evento. Además nos ofrecieron la posibilidad de exponer un poco los proyectos en que participamos o colaboramos para darlos a conocer.
Galicia – Madrid
Ó vivir en Galicia, o primeiro foi organizar a viaxe para chegar ata alí e, como non podía ser de outro modo, aproveitar para quedar con máis xentiña de Madrid e así desvirtualizala ou volver a vela. ¡En Madrid fai moita calor! Tiven que mercar roupa máis lixeira alí que abafaba senón pero foi xenial poder compartir momentos de risas con persoas incribles que viven alí ou que se desprazaron ata alí polo evento.
Conociéndome no me apunté al turno de mañana para no poder ir con prisas, así que por la mañana pude aprovechar para preparar la partida de la tarde, La Enfermedad, y coger fuerzas justo antes del evento comiendo por Madrid.
Evento D20
Por la mañana pude pasarme un poco antes del cierre y aproveché para ver las dinámicas y organización de las mesas, saludar a Álex y reencontrarme con personas geniales como Lu y Rolero a Vapor, además de hablar con DesiertoMuerto, aunque me enteré con retraso de que era él xD y bueno, aproveché para sacar una foto de la mesa donde jugaban estas tres persomitas, aunque sí… con muy mal pulso xD
Exposición de Proyectos turno de tarde: Lamia Escura y colaboraciones
Por la tarde, imagino que como por la mañana, hubo unas presentaciones rápidas y mi turno tocó, después de el de Rubén, ElTaberneRol y traté de comentar un poco los proyectos en los que colaboro y con las prisas me olvidé de cosillas. Dejo por aquí la diapositiva y los enlaces a las redes sociales de los distintos proyectos que comenté.
Así que aquí estoy yo presentando, con el pantalón que me compré a correr el día anterior para no morir de calor y tratanto de dar unas pinceladas de cada proyecto para que le sonasen a la gente y pudiera preguntar o investigar más si alguno le interesa.
¡Cualquier duda al respecto de los proyectos, preguntad!
Aquí la dispositiva que organizó Álex para mi presentación y la composición de logos que creó Ys.animArt, así como el logo de Lamia Escura y la imagen de la criatura.
Enlaces relacionados con los proyectos fijados:
Enlaces a Redes Sociales de los distintos proyectos; de arriba – abajo e izquierda a derecha son:
El grupo de másteres accedimos un poco antes y allí nos encontramos la primera sorpresa. Cada mesa lista para jugar con su cartelito identificativo de la partida y regalos para cada participante! Todo el mundo en la mesa se llevó un saquito de dados del evento, cada pack de un color diferente y un lápiz de Nivel20, para poder hacer seguimiento de la cordura y vida del grupo de personajes.
En la imagen puede verse también un cartel informativo sobre algunos de los poyectos que participo, esto es porque los había impreso para repartir en Galicia y los llevaba encima y… olvidé llevar folios así que los usé, por la parte libre, para las fichas de personajes y mis notas de la partida. Creo que al final el despiste fue positivo porque además de llevarse, si quieren, sus fichas de personaje de recuerdo, también tendrán algo de información para contactarme si tienen ganas de volver a compartir mesa, que sería genial!
Así que finalmente llegó el momento más esperado: Jugar!!
Poco a poco fueron apareciendo participantes a unirse a la mesa y seleccionar sus personajes. En mi línea de caos, alegaré en mi defensa que con tanto calor yo no puedo funcionar a un buen rendimiento xD, pues que ni les pregunté los nombres (shame on me), pero espero que me lo perdonen y que podamos volver a jugar!
El grupo con el que tuve oportunidad de jugar, fue genial; a pesar de las diferencias entre personajes, el grupo conectó rápido y se notaba que venían con ganas de pasarlo bien y, solo puedo hablar por mí, que me lo pasé genial; pero espero que se hayan ido con la misma sensación.
Ya he recibido algún contacto y seguro que volvemos a coincidir en mesa. Dejo por aquí algunas de las fotos que han sacado los Álex de Nivel20 y de Mansión del Dragón.
En la entrada de La Enfermedad están las fichas empleadas y los cambios aplicados en la aventura ya que la original, estaba planteada para un grupo de 3.
Imágenes de la partida!!
Al final todo el grupo sobrevivió, en contra de mi pronóstico y mi anterior experiencia, haha, aunque sus tiradas les pusieron en tensión, algún desmayo (de personaje) por una mala tirada, alguna herida de gravedad… algún cuerpo que perdió parte de su genuina belleza pero finalmente la colaboración ganó y los dados sonrieron. La unión de energías opuestas, el poder de los libros y aquella mirada de auxilio que dieron la fuerza suficiente para que su salvador se llenase de valor, con lo que finalmente esas dos colaboraciones y fuertes uniones permitieron que el grupo saliese triunfante en una experiencia muy divertida y saliendo muy contenta del grupo con el que tuve oportunidad de compartir esas gratas (y calurosas) horas en Madrid, en el D20.
Más allá de las partidas
Jugar a rol es genial, pero no lo es todo, porque lo más genial de estos eventos son las personas.
Durante el evento tuve la oportunidad de conocer a mucha gente y también reencontrarme o desvirtualizar personas maravillosas, sin ir más lejos, en la mesa de al lado; jugaba Zupe (en verde), una jugadora y máster genial de Galicia Rolera, a quien tenía muchas ganas de conocer en persona, en la mesa de ElTaberneRol (en rojo), el creador de uno de los proyectos/servidores en los que colaboro y un buen amigo y quieras que no tenerles a un paso siempre da una dosis extra de confort.
Y en la mesa 1, estaba Bruno (morado), si es que… super bien rodeada!
No tengo fotos de la mayoría de encuentros pero, por supuesto hablé con muchas otras personas de las que haría un listado pero la liaré con los nombres o me olvidaré de alguien y luego me sentiré culpable así que, además de las personas ya mencionadas y porque me hizo un poco de guía cuando llegué por allí mencionaré con especial cariño a frikimami, ojalá poder compartir de nuevo espacio rolero con ella y el resto de grandes personas con las que compartimos esta divertida afición.
Por supuesto aprovechamos al máximo estirando la noche para compartir más tiempo en buena compañía, así que dejo una fotillo por aquí, como recuerdo mágico de aquella noche de dolor de pies y subir escaleras a as 4-5am porque vivimos sin límites xD
Fin del evento: descanso y Madrid – Galicia
Una vez terminado el sábado, también estuve el domingo por Madrid, en buena compañía aunque ya con menos energía. Disfrutamos de un tiempo de relax y charla hasta que tocó volver al hotel y recoger todo porque el domingo tocó vuelta.
Muy feliz de volver al fresquito y humedad de las tierras gallegas xD
¿Y ahora qué?
Aunque nos lo hemos pasado bien, por supuesto, no ha sido suficiente… así que hay que ir pensando en el siguiente evento:
Anotad en vuestras agendas:
20 – 21 de Agosto, Rolversario de Galicia Rolera, Vigo, 2022
Partidas de Rol Presenciales en Gallego y Español
Nueva oportunidad para jugar a rol y oportunidades de reencuentros y desvirtualizaciones! Si queréis participar como másteres avisadnos lo antes posible que tenemos que reservar el espacio en breves y nos vendrían bien unas estimaciones de cuánta gente podría estar interesada.
Estamos encontrando bastante interés y buenas respuestas así que cada día tenemos más ganas!
Nos vemos allí y muchas gracias a
Nivel20 y Galicia Rolera
por organizar espacios de rol en los que disfrutar!!!
Un xogo que te absorbía o tempo, e por tanto a vida haha, pero claro, xogabas igual. Nin sequera me atraía a temática pero engancheime ben rápido e xoguei mooooitos anos.
Xoguei aproximadamente dende 2006 a 2011, ufff, demasiado tempo!!!
Como todo xogo, pois a xente fala do malo que pode ser, das horas perdidas, incluso da despersonalización pero eu recordo unha anécdota dura e conmovedora neste xogo:
Un xogador faleceu traxicamente nun accidente de tráfico, estaba no posto quinto no universo (creo) e quen estaban por riba de el decidiron atacarse entre si para perder puntos e que el esitvese no primeiro posto. É un xesto pequeno pero eran rivais nesa afición os unía e quixeron facerlle esa homenaxe.
Polo que estou a ver nas mensaxes máis antigas… comecei a xogar en 2006. Sen ter nin idea de nada creei unha alianza, no universo 20: Inferno – Caldeiro das Tebras. Con todo orgullo digo que chegou a top 3!! Como xogadora… non recordo pero creo que estiven polo menos no poseto 15 porque atopei un correo no que o menciono xD
Tiñamos límite de 30 membros na alianza e canteira… hai, qué tempos, haha. Eu era a súa líder: Feiticeira Escura.
Mandando mensaxes personalizadas a cada usuario e usuaria que atopaba pola proximidade das súas colonias, polo seu alias, polo que fora… eu xuntei un bo grupo, practicamente a primeira persoa que atopei era galega e controlaba do xogo xD, foi o segundo de abordo “Mestre Escuro”, gardo moitos recordos con el e ó pouco invitou a un compañeiro e eran dous dos principais atacantes da alianza.
Unha das anécdotas que gardo con cariño, e sopresa naquel momento, foi cando lle dixen a Mestre Escuro que tiña que poñer a conta en modo vacacións porque ese me avariara o ordenador, queimáraseme a fonte de alimentación. Díxenllo dende casa da miña curmá, daquelas o de Internet nos móbiles como non, agora sería máis cómo xogar pero mellor non XD. O caso é que lle dixen iso e conseguiume unha fonte de alimentación ese mesmo día!! Só o mirei en persoa uns segundos, os que parou o coche uns segundos de camiño ó traballo para que eu me achegara a recoller a fonte de alimentación.
Topei moitas persoas interesantes, máis galegos, unha rapaza duns 30 anos, Mónika que non era moio falandeira e me sentía moi orgullosa cando se animaba a participar, un homiño nomeado “peladas”, algo maior que abandoou o xogo por problemas de saúde e moita máis xente, incluso un estudiante de Minas que cheguei a desvirtualizar (aínda que antes non se dicía esa palabra xD). Tantas outras persoas que coñecín… dende logo o mellor que saquei do xogo: a xentiña pero por desgracia perdimos o contacto, peeeero agora que estiven vendo correos pois, escribinlles a un par dos que tiña o correo 😛 , non sei, ¿por qué non? A ver qué tal lles vai!
Moita xente, moi diferente, era un grupo diverso e creo que aprendín moito aí e debo dicir que debeu calar algo a alianza porque tempo despois dixéronme que estaba tamén no universo 50 e eu non tiven nada que ver! Así que imaxino que alguén quixo creala.
Estiven en máis universos pero no 20 foi no que máis xoguei. Deixo aquí un pantallazo do detalle da alianza. ¿Por qué o teño? Non sei, “quen gharda, sempre ten” e eu adoito facer copias de todo “por se acaso” e así chegou aquí está imaxe cargada de recordos!!
Autoría imaxes: a primeira é de Victoria Francés e a última de Luís Royo, non sei, nin recordo de ónde saquei o resto hai tantos anos, pero se alguén sabe actualizo.
Cando máis poesía consumín en “creei” foi na miña adolescencia. Gústabanme sobre todo algunhas poesías de Antonio e Manuel Machado, sobre todo as que falaban de dor.
Fixen algúns “debuxos” naquela época con elas e déixoas por aquí baseadas en estrofas da súa poesía. Entre elas deixo unha “poesía propia” que fixen na adolescencia.
Tiven tempadas anos atrás nos que escribía tanto en prosa como poesía, esta última sobre todo para liberar emocións. Teño algunhas gardadas e xa que aí non fan nada, animeime a compartila por se alguén podería gustar dalgunha delas.
A única que teño pasada a ordenador é a seguinte, a última que escribín e o fixen para un concurso que, por suposto, non gañei.
Compártoa pero obviamente mantendo autoría e reservando os dereitos de uso (por se acaso xD), pero vaia, preguntade que probablemente diga que si, se se obrase a milagre de que a alguén lle interesase.
Se alguén a emprega como semente ou inspiración para algunha aventura ou outra creación, informádeme que seguramente me faga moita ilusión!!
..Renacer..
Así é a realidade, sen nada que expresar: existe un gran baleiro nas ondas do mar. Pero ese baleiro, por fin se vai ocupar, coma un berce, as ondas o están a arrolar.
Un meniño nunha cesta, afunde sen máis A súa nai na beira, nunca volverá respirar. ¿Quén se fará cargo do cativo, se non é o mar? Vai á deriva sen medo, sen nin sequera chorar.
Unhas mans o recollen, elas vano coidar, ¿son doces sereas ou acaso as poutas do mar? Tan só é un pobre meniño que quere medrar, tivo un duro principio e quere cambiar o seu final.
Aprendeu na natureza cómo sobrevivir: Cazaba, pescaba, construía e aprendía, Tiña que vixiar, olfactear, escoitar e sentir. Así era como tiña que dirixir a súa vida.
Sempre era todo igual, día tras día, ¿Qué máis pedir? Era completa harmonía; Pero dentro de si unha gran curiosidade crecía: ¿Quén era el? ¿Qué facía naquela illa?
Ó mesmo ritmo que el medraba, Tamén o facía a súa pesada carga. Pronto chegaría a data sinalada.
Como se fose cousa de profecías, os animais da illa o rodearon; pois se achegaba o gran día, i entre todos conseguiron guialo.
Ó noroeste da illa, un claro, No claro, un halo algo estraño. Nunca se fixara ata ese día, Pero algo poderoso o atraía.
El non entendía nin querería saber, Se soubera evitaría continuar. Todo o que el quería era entender, O porqué da súa vida pouco usual.
Un oco na terra, estreito e profundo, era o sinal para cambiar o seu mundo. Anicouse nel, pero non topou resposta Non temía a ida, senón a posible volta.
Aínda que era a hora, que era o día… El non se sentía realmente preparado. Sabía que ese momento chegaría, Mais non era como el tivera soñado.
Temía non poder alegrarse da súa vida, ¿e se era mellor vivir sen saber? ¿podería seguir a vivir unha mentira? Era tarde, non se podía render.
Volveu atrás e paseou por toda a illa, Mais non, non pretendía fuxir Era, ó seu modo, unha despedida, Era inevitable ter que partir.
Nervioso, situado fronte ó claro Colleu aire e iniciou o paso. Esa zona cambiara na illa, Non entendía qué sucedía.
As sensacións eran opostas: Temor, mágoa, curiosidade… Debía gardar as súas costas, e sacar a súa forza de vontade.
Había un oco no centro do claro, Nel unhas longas escaleiras descendían. Non dubidou máis dun anaco, Pronto sabería a ónde conducían.
A medida que baixaba, desaparecía a súa bravura; había demasiada calma, todo era unha loucura.
Tras horas de descenso, Conseguiu alcanzar o fondo, Aínda que se sentía cego E cheo de asombro.
Pareceulle ver unha pantasma, E viuse na necesidade dunha arma. Rebuscou polo chan sen fortuna, O único que topou foi unha pluma.
Tivo que saír desa cova, Agora sabía cómo prepararse, Conseguiu o que precisaba fóra, Con qué ver e con qué armarse, Un facho e unha dura soga.
Fóra tivo a oportunidade de ver, Con máis detalle a pluma misteriosa, Pero descoñecía o seu proceder, Nin porqué estaría nesa fosa.
En realidade, el non sabía qué era, Nin sequera sabía para qué servía, Estaba limpa, e a súa cor branca relucía, Podería usala se coñecera as letras.
Gardouna aínda sen entendelo, Sentía que coñecía o seu cheiro, removía algo nos seus adentros, o seu corpo sería ó seu abeiro.
Tras iso volveu á realidade, Recordou o ocorrido neses días, Decidiu darse tempo de marxe, Antes de volver, se prepararía.
Adestrou durante uns días, Practicou incesante coa corda, Ata dominala con gran mestría, e poder sentirse seguro na cova.
Coñecía como lanzala firme, Para poder ascender por ela, Podería botar o lazo a un lince, E crear trampas para feras.
Aínda tiña temores, algo normal Pois enfrontábase ó descoñecido a unha realidade, quizais fatal pero todo estaba xa decidido.
Armouse e infundiuse valor, Achegouse á entrada E despediuse do sol E da súa antiga morada. Volveu sentir a escuridade, As dúbidas e o medo. Pero tiña que sacar coraxe E permanecer atento.
Cada paso era máis pesado, seu movemento máis lento. Non se sentía a salvo, Senón próximo un alento.
Sentiu que non estaba só, Había algo que se ocultaba. Apertábao na súa gorxa un nó E tamén o temor da súa alma.
Aínda dubidando decidiu, E así, xirouse de repente Pero só foi a nada o que viu ¿inventárao a súa mente?
Foi grazas ó facho que vía, Pois a escuridade só crecía. Tamén aumentaba o frío Xa non aguantaba erguido.
Deu aparentemente cun bo sitio, E como puido deitouse, Ata que pronto quedou durmido. Para el, o día apagouse. Mentres o rapaciño durmía, Unha sombra se achegaba. Viuno e acariciou a súa cara, Un sinal de que aínda o quería.
Era unha figura feminina, Estaba alerta e intranquila. se el lixeiramente se movía ela rapidamente fuxiría.
Espertou só e confuso, Ergueuse xa máis espelido E avanzou sen rumbo, Detrás do seu destino.
Non podía ver demasiado ¿Cal sería a profundidade da cova? ¿E se estivera equivocado? Non, debía seguir naquela zona.
Pronto notou que algo ía mal, A cova comezouse a iluminar: ¡Lume! ¿Como podía arder aquilo? Debería desandar o camiño.
O rapaz tivo que volver atrás, Preto da entrada descansou, Alí era quen de respirar, E podía pensar no que pasou. Volvería, de novo ó lugar, Desta vez sería precavido, Sabendo qué podía topar, Iso fora o primeiro aviso.
Sabía que había alguén oculto; Iso non fixera máis ca confirmalo. Agora debería ser moi astuto De modo que puidera atrapalo.
Avanzou de novo, confiado, Volveu ó punto do incendio. O lume xa estaba apagado. Desta vez non sería necio.
Estaba moi atento a todo, menos ó seu suave camiñar. así unha pedra, deu en golpear Xerando un gran estrondo.
Asustouse co seu balbordo, Pero non só debeu ser a el, De novo, volveu aparecer fogo Nesta ocasión finxiu correr.
Lanzou unha pedra pesada, Dirixida á entrada da cova, Simulando que cara aí camiñaba, E apertou forte a soga. Sentiu pasos preto de si, O lume de novo se apagaba, Pero o fume se espallaba, Non podería seguir moito aí.
Tapou a cara coas mans, Non quería respirar ese aire, Non, non se podía desmaiar, Perdería a súa quenda de baile.
Agora tocáballe a el mover peza, Tiña que ser prudente pero rápido. Aquela persoa viuno ó xirar a cabeza E, áxil e audaz, fuxiu coma un raio.
Non podía crer o que ocorrera, Víranse ós ollos e algo sentira, Aquela figura parecía serena, Naqueles ollos non había ira.
Cando cavilaba sobre o sucedido, Un calafrío percorríao enteiro, O seu rostro semellaba desfeito, E o seu corpo fráxil e aterecido.
Descoñecía a súa identidade, Pero non estaba nada asustado, Sentíase con maior seguridade: Quen fora non lle faría dano. Soubo que só quería escorrentalo, Gustaríalle falar con esa persoa Quizais coñecía algo do seu pasado, ¿Por qué viviría nesa fría cova?
El tratou de seguila como puido, Foi tras os pasos da súa fuga. Sabía que el era o verdadeiro intruso; Pero anhelaba a súa axuda.
Cada paso máis que avanzaba, Miles de ideas ían á súa cabeza, E con elas un plan maquinaba; Tería que executalo con destreza.
Reflexionou sobre as súas armas, Considerou as súas habilidades. Tiña que facelo evitando danala, E logo conseguir que lle falase.
Pisou firme, e cravouse no chan, Non podía ver case nada, Guiouse polo que podía escoitar, E agarrou a corda na man.
Alzouna e axitouna no aire, Trataba de non quitarlle ollo, Lanzouna con gran velocidade Pero caeu solitaria sobre o solo. Debía argallar algo máis complexo, Debía preparar unha trampa axeitada. Sabía que para iso precisaría tempo Pero tiña que conseguir atrapala.
Pronto tivo que correr apurado, grandes pedras lanzadas contra el; remataron por pecharlle o paso, de modo que tivo que volver.
Unha vez seguro, lonxe de perigo, Buscou un lugar no que descansar, Verificou que non estaba ferido, E púxose a pensar en cómo gañar.
A medida que se ía tranquilizando, Na súa cabeza unha idea ía xurdindo. Aínda que estaba canso e atordado, O certo é que era un rapaz moi listo.
Na súa cabeza xa tiña un plan, Tiña que poñelo en práctica Dese modo podería comprobar, Se era unha axeitada táctica.
Con todo o ocorrido estaba canso, Decidiu retrasar a inevitable cazaría, Buscou un lugar no que estar a salvo, E tentou soñar co que mañá ocorrería. Do mesmo modo que a última vez, Aquela feminina figura acudiu a el, Non se achegou por completo, Pero observou ó neno ben preto.
O rapaz soñaba que por fin a atrapaba, Pero de pronto converteuse el en presa. Ergueuse exaltado polo soño que tivera, E ó abrir os ollos viu como fuxía a humana.
Todo acaba de tornar de modo inesperado, O anterior plan que tiña escollido sería alterado, Co que vira, esculpira unha nova e mellor idea: A atraparía á noite, merecería a pena a espera.
Durante o día camiñou, finxindo buscala, Fixábase en cada rocha, en cada oco e saínte. En realidade buscaba un lugar para a trampa, E precisaba un enganche nun alto, ben firme.
Sentíase perseguido e iso o alegraba, Ela o tiña vixiado, así como el a ela, Para organizar todo debía despistala, Así que buscou con qué entretela.
Buscou a parede máis iluminada, Finxiu estudala atentamente, E rexistrou nela unhas marcas, E así o fixo noutras adxacentes. Afastouse lentamente e disimulando, Como se non fixera nin pasara nada. Unha vez lonxe, viuna na zona asexando, Ela estaría un anaco alí centrada.
Agora tiña que ser silencioso e precavido, Ela seguía sen fuxir da súa mirada, Colocou unha manta con paus e parecidos, De modo que parecera unha cama.
O resto do tempo, repetiu o procedemento, Facía marcas nas paredes máis iluminadas, E logo aumentaba o tamaño da súa “manta”, Parecía non poder perder nada de tempo.
Todo comezou a deterse ó caer a fría noite, Achegouse ás marcas como verificando algo, Logo dirixiuse ó manto e deitouse a un lado, Nese momento entraba en xogo a súa sorte.
Pechou os ollos e tratou de non durmirse, Agardou horas, sabía que ela estaría preto, Comezou a preguntarse se facía o correcto, Pero era demasiado tarde para arrepentirse.
Agardaba a que ela se achegara, Pero finalmente, caeu durmido Mais en realidade non descansaba, Pois estaba demasiado intranquilo. A muller presentouse dubitativa, ¿Por qué as marcas nas paredes? ¿Estaría nese manto máis quente? Non comprendía qué pretendía.
Foi moi silenciosa ó achegarse, Tratou de sortear os escombros Sen perder de vista aqueles ollos. No fondo non quería que marchase.
O mirou con gran amor e afecto, Acariciou con calma o seu rostro, Desexou apertalo no seu peito, Pero el non aceptaría un monstro.
Sentía unha man na súa cara, Tiñan a pel curtida e danada. Debía ocultar que espertara, Aínda non podía asustala.
Deixara preto o facho prendido, Era accesible á súa man dereita. Gozou en silencio daquel cariño, controlando as ganas de vela.
Quizais cando a atrapara, Ela xa non o acariñaría máis, Anhelaba que esa fora súa nai, Pero entón, ¿por qué o evitaba? Non podía deixarse seducir, Derrotaría a sensación de pracer, Sen un segundo máis que perder, finalmente os ollos deu en abrir.
Ela asustouse e comezou a correr, Tratou de suxeitala á vez que ó facho, A muller logrou zafarse da man del, E só puido afastarse máis un anaco.
El discerniu grazas á luz do facho, Ónde pisaban os pés descalzos, Cando estivo no lugar axeitado, Non fixo máis ca tirar do lazo.
Coa axuda do facho e da soga, Conseguira tela como prisioneira, Por fin o lograra pero ¿e agora? ¿Cómo reaccionaría ante ela?
Iluminouna para vela mellor, Ela sentíase molesta coa luz, Nos ollos sentía unha leve dor, Eran dunha preciosa cor azul.
Negábase a que lle mirara a cara, Tiña estraños vultos e cavidades, Realmente estaba desfigurada, Así que respectou a súa intimidade. Estaba asustada e temerosa, Non podería fuxir estando atada, Así que afastou o facho da súa cara, E achegoulle a súa man afectuosa.
Quixo devolverlle as mostras de cariño, Xa sentira con ela ese forte sentimento. Tratou de tranquilizala por un momento, E logo preguntou por todo o seu camiño.
Quería saber quén era ela realmente, Cómo chegara e qué facía nesa cova, Se sabía algo da súa propia historia, ou algunha información pertinente.
Ela sabía que xa nunca a deixaría, Non volvería permitirlle escapar Obrigaríaa como fose a falar, Daríalle a explicación que merecía.
Ela era moi intelixente e sabia, Coñecía a aquel neno e o amaba, A pesares do que sentía, da súa rabia, A partires de agora mantería a calma.
Tiña que dar resposta ó rapaz, El devecía por escoitar a verdade. Colleu forzas e pensou en narrar Aquela historia chea de crueldade.
Ela sabía todo o que el debería, Coñecía perfectamente quén era, Pero tamén ela mesma predicía, Que el non podería entendela.
Mentres ela o coidara, Tratou de ensinarlle a falar, Só palabras simples acadara, Sería clara ó tentar explicar.
Ela só lle puido relatar:
“Ocorreu algo moi feo, Encheuse de cinza o ceo. Todos tivemos que marchar. Na carreira por escapar, A min déronme en golpear.
Grazas á túa nai púidenme salvar, Pero eu non a fun quen de axudar. Ela morreu e ti quedaches sen nai, Eu non podía deixarte alí sen máis.
O meu rostro desfigurado, Non merece estar ó teu lado. Por iso ó comezares a crecer Eu tívenme que esconder.
Todo o que podes ver no meu rostro, Non foi un casual e fatal accidente En realidade, tamén mantén o recordo Da miña culpa, por danar á xente.
Trateite de coidar por amor, E porque me tiña que perdoar, A verdade non a podo negar, Eu quería calmar a miña dor”.
Nunca podería darlle a coñecer, Dende palabras simples e claras, O que realmente dera en ocorrer, Era unha historia moi complicada.
<< O que el non nunca sabería É que aquela danada muller Só con homes convivira na illa. E a todos tivera que satisfacer.
Fora unha noite cálida e clara Ela aflixida subiu á maior cima, Para rematar coa súa ferida, Rematando, a súa vida, aforcada.
Sempre vivira asustada, Sendo obxecto dos homes, Sempre embarazada. Só co recordo xa sofre. Non puido levar a cabo o plan: Ela non merecía ese final. Non fora ela quen errara, non buscaría a súa eterna calma.
Os homes causaran o dano, Foran os homes os que fixeran mal. Coñecerían da súa feminina man, O odio que foran xerando.
Xa só vivía para vingarse, Preparara toda a carnizaría, Tiña lista a primeira fase, A segunda a descoñecía.
Asegurouse de rodear a aldea, De pólas, terra, ocos e pedras. Pronto deu paso a gran fogueira. Na que arderían as penas.
Todo home coñecido por ela, E todo fillo e filla que tivera, Obtivera a paz derradeira. Iso era o que ela quixera.
Os que non morreron, A buscaron sen cesar. Case sen poder respirar, Conta dela deron. A golpearon sen parar, coas súas últimas forzas; A chegaron a desfigurar: Cambiaran as tornas.
Todos marcharon do lugar crendo que non volvería respirar. Os homes non tardarían en morrer, Débiles e sen qué comer.
Ela tampouco tiña folgos, E ademais estaba embarazada, Ou así era había pouco, Perdera o pequeno que levaba.
Deixábase morrer sen loitar, Pero alguén a veu chamar: Unha das súas fillas maiores, Foi coidala e reducir as dores.
Ela sufrira o seu mesmo trato Por iso entendeu o sucedido, E aceptou as perdas de bo grao, Mais lamentaba os seus destinos.
O cabo dos días sentíase mellor, Se saber que, súa filla embarazada, Non se coidara i enfermara, E ademais fuxiu coa súa dor. Buscouna durante días sen final, Ata que deu co seu corpo frío. Preto dela, na beira do mar Había un bebé desprotexido.
O único que agora realmente tiña, Era precioso i era o seu neto, Pero non sabía se el a perdoaría. Aleitouno e coidouno todo tempo.
El ía medrando i ela temía o seu fado, ¿tería que ocultarlle o acontecido? ¿temería o seu rostro desfigurado? Foino abandonando ante o perigo.
Ocultouse no bosque, Dende a distancia o vixiou, Ata que se fixo forte, I ela, ó fin tranquila, se retirou. >>
“Meu pequeno, quizais queiras saber, Quen, verdadeiramente, eu son: A túa nai morta, é a miña filla maior, Eu son a túa avoa, meu amor.”
O neno estaba sorprendido, Non daba creto ó que oía, Con iso non quedaba convencido, Algo no corazón lle doía. “Ti escolliches a miña vida, Cándo coidarme ou abandonarme, Preferiches darme soidade, ¿cres que iso era o que eu quería?”
A muller, xa maior non quería oír, Ela o quixera protexer do mundo e dela, Só lle daba a vida que ela ´quixera vivir: Unha vida calma, tranquila e serena.
Desculpouse co seu neto, Confesoulle o seu gran amor, Recoñeceu o seu erro, E todo o dixo de corazón.
Agora ela podería vivir feliz, Xunto ó seu valente neto Lonxe da súa vida gris; Naquel lugar deserto.
A súa recuperada avoa foille ensinando, Era un rapaz listo e tiña moito interese, A súa fala e vocabulario, rápido melloraron, Tamén ler i escribir, logrou que aprendese.
A medida que perfeccionaba a lingua, A súa avoa máis lle confesaba do que ocorrera, Por fin estaba a comprender a súa vida, Co seu perdón, ela sentíase como se renacera. O seu rostro danado e deformado a limitaba, Así non quería saír da illa nin coñecer xente, Pero ela non podería coidalo eternamente, Nin podería evitar que a curiosidade o guiara.
Ela comezou a facer estrañas excursións, En ocasións desaparecía case todo o día, Explicaba que debía descansar por ser maior, Fíxolle xurar que non a seguiría.
A muller envellecía e perdía forzas, Mentres el cada día era máis forte, Sabía que se achegaba a súa hora, El merecía seguir tras a súa morte.
O seu neto xa non era un meniño, Estábase facendo xa un home, E debería dar á súa vida sentido, O seu inicio, sería darse un nome.
Agora que podían conversar, Agora que xa se comprendían, Ela chamouno para pensar, O nome axeitado ¿cal sería?
Finalmente, ambos acordaron, O mellor nome sería o da súa filla, A abnegada nai que tanto quería, Así honrarían o seu final nefasto. Recibiría, pasado ó masculino, o nome da súa defunta nai, quen vivira un duro destino, e loitara con forza ata o final.
Notaba o cariño do seu neto, Era máis do que ela agardaría, E ansiaba poder agradecerllo, Ela tiña moi claro, que así sería.
O seu neto nada pedía, Simplemente a apoiaba, Nin sequera preguntaba, Só despedila pretendía.
Finalmente sucedeu, A súa avoa morreu, Xa non tiña a ninguén, A soidade volvería a el.
Cando recolleu o frío corpo, Viu caer unha carta das súas mans, Atrapouna antes de chegar ó solo, ¿teríalle ela algo que confesar?
Preparoulle un digno funeral, Enterrouna e chorou a súa perda, Deixoulle flores entre as herbas, E ó comezo íaa de cotío visitar. Foi posteriormente cando abriu a carta, Agardaba non descubrir nada negativo, Quería, no seu recordo, sempre amala, Pero non tiña relación, falaba dun río.
O escrito que súa avoa lle deixara, Falaba de seguir o curso do río, El non era quen de entender aquilo. Alí, dicía, tería o que ela lle negara.
Sacou a pluma que certo día topara, Sempre llo ocultara á súa familiar. Deixoulle un escrito co que honrala. E afastouse desconsolado do lugar.
Preparouse para a súa marcha, Aceptaría o desexo da súa avoa, Despediuse dela, e tamén da cova, E comezou a súa longa andada.
Mentres avanzaba, xogaba coa pluma, Ata que deu en fixarse no que nela puña, Era o nome dunha fermosa dama, ¿sería a pluma da súa nai amada?
Nunca conseguiría saber a resposta, Pero preferiu crer que era dela, Agardaría para non esquecela, Nin a ela, nin á súa sufrida avoa. Finalmente chegou ó lugar indicado, Puido divisar unha fermosa rapaza, Ela lle dixo que o estaba agardando, Era o que a súa avoa, con ela acordara.
A coñecera había pouco tempo, E se presentara a toda a aldea, Sabía que o acollerían no seu seo, Tiñan unha cultura serena.
Nas súas fuxidas buscara pobos, Ese era o que para el elixira, Non volvería estar só de novo E podería ter unha vida tranquila.
A rapaza era moi amable, Estaba disposta a agardalo, Ía todos os días sen descanso, Para dar fin á súa viaxe.
Grazas ó sacrificio de dúas damas, Cunha dura vida, e aínda así abnegadas, El conseguira ter realmente unha vida, Xamais, endexamais o esquecería.
Unha pequena se pode percibir entre as ondas do mar. Súa nai a arrola con gran tenrura, con todo o seu cariño, E abraza ó pai, seu home; que noutrora era o meniño. Así pode cambiar a realidade, xa hai algo que expresar.
A Lamia é a criatura que dá nome a esta web. Como se comenta na entrada de presentación, o logo foi creado por miña irmá e, nesta entrada de ano, vou inicialo presentando a imaxe da Lamia como personaxe, feita por ela mesma.
Como indiquei na primeira entrada, a Lamia é unha criatura mitolóxica que aparece en diversas mitoloxías, na galega, a Lamia, ou Lumia son criaturas malignas, fermosas, con medio corpo de dragona e medio corpo de muller. Viven en covas e hai lendas que din que encantan homes infieis coas súas cancións e lles chuchan o sangue.
Monstro composto por corpo dragón e face de muller, en xeral de gran fermosura. Adoitan estar vinculadas ó folclore dos castros debido á súa capacidade para faceren encantamentos, viviren en covas e causaren diferentes danos (similar ás mouras), emitiren cantos engailadores (similar ás sereas), zungaren sangue (similar ás meigas chuchonas, incluso co vampirismo). Dise que son invocadas nos ríos e tamén se vinculan con formas acuáticas como peixes ou parrulas. Algunhas lendas foráneas falan de que foi amante dun poderoso deus, e a súa parella, en vinganza matou ás crianzas da Lamia que, entolecida, foi asociada a zugar sangue infantil e asasinatos. (Galicia inmaterial. Galicia máxica : Casteleiro Santos, José Luis, García Seoane, Miguel, Sardiña, Carlos: Amazon.es: Libros)
A creadora é a miña irmá, chámase Yas. Si, si, Jes e Yas un momento de inspiración de miña nai e meu pai sen fin ��,
Se queredes ver máis das súas creacións, aínda que non as fai profesionalmente a pesares da súa habilidade, podedes acceder ao seu perfil de Instagram.
A maioría dos seus debuxos son con técnicas tradicionais (lápis, ceras, acuarelas, etc.) e agora está probando coas dixitais. Tamén experimenta con algo de cerámica e ganchillo (tentada por min ��).
O contido é bastante diverso: anime, videoxogos, D&D, animais, mitoloxía, debuxos personalizados, etc. Alí podedes ver, por exemplo a Vivi do FFIX ou a Erwin Smith de Shingeki no Kyojin.
As súas creacións naceron da súa afición e interese artístico, comezou a compartilo recentemente por diversión, así que calquera persoa interesada será ben recibida na súa conta. É moi riquiña, como non pode ser de outro modo ��.
Se queredes utilizar os seus deseños ou as súas imaxes con fins non comerciais debedes facer atribución da súa autoría; para fins comerciais poñédevos en contacto con ela.
