E quén veñen sendo estas personaxes

(Detalle do grupo de personaxes)

Sesión Sesión 31. Compañeiro perdido – Diario de Sesións. Furia Demoníaca: saír do Abismo.

— Perspectiva de K’nelitah —

Exhaustos despois do combate, pero aínda con moito que facer, atopamos refuxio a carón do furado por onde desaparecera Doki, o noso obxectivo.

Coma non preciso durmir moito, eu (Kanelitah) decidín facer a primera garda mentres os demáis durmían, pero a noite non foi tranquila. Os meus compañeiros non descansan demasiado ben. Durante a noite, escoito uns pasos pequenos achegarse polo tunel, pero deben sentir a nosa presencia e danse a volta. Sabendo isto, pásolle a Silge o testigo da garda. Éltamen escoita ruxidos, pero ten a impresión de que se trata só de arañas, que Lolth nos ampare.

Na súa garda, Sarith di escoitar uns pequenos pasos que marchan da cova.

Os efectos do descanso non se deixan sentir, pois cando esperamos, parece quee Silge está máis afectado que nunca polos fungos que os atacan a él e sobre todo a Sarith. Pola súa parte, Farlee, Breina e Oroko non descansan ben, e siguen exhaustos polas probas ás que nos temos visto sometidos últimamente.

Sexa como or, hai que seguir cada adiante. Oroko parece ter recobrado a súa conexión telepática con Lucerito, e decidimos seguir explorando os túneles, pois atopamos algunhas pegadas que podrían indicarnos que o noso obxectivo aínda anda por eles.

Atopamos un corredor cheo de auga turbia, malsana, chea de restos humanos (e non humanos). As nosas opcións son algo limitadas así que decidimos continuar atravesando a sala onde se atopaba Buppido e continuar a través dunah caverna que antes non víramos.

O que atopamos alí supón un antes e un despóis na nosa aventura. Nesta gran caverna hai un grupo de micónidos, danzando de orma estraña. Stool sinala a un deles, Rumpadump, que leva un ritmo moito menos frenético ao dos demáis. Stool di coñecelo e fala da súa amizade. Achegámonos tentativamente para intentar comunicarnos cós micónidos, pero quien nos fala non é Rumpadump, senon Voosbur, que baila frenético e fala de Neverlight Grove, dunha masacre que tivo lugar alí. Tamén nos confesa seguir o soño dunah dama, un personaxe misterioso que todos parecen coñecer, que os guía e vixía. Ante estas palabras, Sarith, xa moi afectado pola infección fúnguica, cae presa do feitizo danzarín e vese controlado polos micónicos, uníndose a eles na súa danza, non sen antes empurrrar a Silge ben lonxe de Voosbur, mentres unha bágoa lle cae pola meixela.

Nunca pensei que un fillo tan leal de Lolth como Sarith puidera ter tanta tenrura no seu corazón.

A pesares da confusión de Silge, Stool pide por favor que levemos a Rumpadump con nos e nos marchamos, xa que ningún dos dous confía en Voosbur nin no seu séquito. Ainda que me comen os demonios por cómo se levaron a Sarith, sei que non estamos o suficientemente fortes como para loitar cós micónidos, e dexamos saír á caravana danzante, perdendo a Sarith.

Seguímolos durante un anaco pero ao cabo chegamos a un bosque de fungos ermosísimo, por onde Voosbur e a súa compaña desaparecen usando o feitizo de transporte a través de árbores.

Os ánimos están baixos, pero debemos continuar, ademáis, é posible que o bosque seña un bo lugar para buscar comida. Eu pensaba nun guiso de cogomelos, pero mentres atravesamos a maleza somos atacados por pequenas arañas e cempés. Farlee intenta loitar contra eles valentemente, pero cae ante o seu gran número, non sen antes empezar un pequeno incendio (esta Veneno, nunca deixa de darme alegrías). Oroko consigue curala, pero a influencia do faerznes obrígano a berrar cando fala (podería ter sido moito peor). Non sen esforzo, conseguimos derrotar ós insectos e apagar o lume, e fuximos sen máis baizas por outra parte do túnel.

O guiso da noite terá que ser de cempés. Iso está ben, o meu mestre sempre me dixo que debía comer moita proteína.

NPCs

[As imaxes amosadas a continuación son as que empreguei na campaña privada pero teñen os seus lexítimos dereitos, indico aqueles das que atopo a autoría. Os sexos e xéneros das criaturas poden non coincidir cos da campaña orixinal xa que aplico certos criterios na miña dirección como máster]

Ver o listado de sesións: Diario de Sesións – Furia Demoníaca

E quén veñen sendo estas personaxes

(Detalle do grupo de personaxes)

Sesión Sesión 30. Acabemos con esto – Diario de Sesións. Furia Demoníaca: saír do Abismo.

— Perspectiva de Farlee —

Empezamos fuerte, empieza el combate Breina con su espada, pero no consigue nada, Sarith ataca a uno de los esqueletos que está más cerca de Silge y lo elimina…de forma extraña uno de los esqueletos mira para Oroko y retrocede de miedo al verlo y de repente aparece un escudo espectral para oroko ¿Por qué? A saber… pero bienvenido sea.

Utilizo mi maravillosa poción de aliento de dragón, que ya tenía muchas ganas de utilizar y ataco al esqueleto que le hace la mitad de daño, utilizo descarga de fuego y termino de matarle… ahora viene lo divertido… a consecuencia de los Faerzress hace que tenga imagen múltiple así que ahora hay dos más mías, esto está yendo de maravilla, a ver cuánto dura… Silge de repente con cara de pánico ataca al aire, no sabemos que le está pasando.

Kanelitah es atacada por uno de los esqueletos lo cual ella responde con fuerza y mata al último esqueleto que quedaba en pie Gracias a Kanelitah ya sabemos dónde está Buppido y vamos a por él, empieza a recibir nuestros ataques, a Oroko también le afectan los Faerzress ahora es azul a raíz de uno de sus ataques hacia Buppido Le hago la mitad de daño con mi último ataque de aliento de dragón que causa que empecemos a levitar, a volar se ha dicho, Breina intentando curar a Silge de su locura solo consigue curarle físicamente y de repente tiene una luz en ella… ahora todos sus movimientos tendrán consecuencia de Faerzress A pesar de estar en el aire intento atacar a Buppido… no consigo nada y aun por encima gracias a los Faerzress me vuelvo ciega (1 día completo) no es que ya viera mucho… pero jode un rato Silge sigue peleando contra la nada… su estado de locura nos desconcierta… será que está recibiendo algún ataque de Buppido… como el del gigante de dos cabezas… ¿no querrá matar a todos? Ufff esto viene fatal eh.

Mientras Breina esta abrazada a Silge de repente empieza a estar rodeada de grasa y resbala de su cuerpo… esta historia se repite… le encanta a esta mujer deslizarse, así como avanza va dejando un camino grasiento y ataca a Buppido que da perfectamente y consigue por fin hacerle daño después de todo el caos que hay alrededor… a consecuencia de este gran ataque parece que el Faerzress le recompensa con la aparición de un unicornio, la felicidad que tiene Breina en este momento no se puede describir… parece que su cara trasmite todo lo contrario que Silge… la magia empieza a invadirnos… yo desciendo al suelo y recupero la vista, parece que nos está curando a todos… oroko vuelve a tener su color natural… dejando ese azul, pero se queda con su barba de plumas que parece que no se quiere deshacer de ella, Silge vuelve en si… y parece que está por fin entre nosotros… nos cura o nos ayuda de alguna manera a todos… Silge y Sarith que está al lado del… tienen grasa en los pies De repente aparece en mi cabeza una corona con puntas de hierro… mientras Buppido dice que ahora si seré su esclava… así que ahora puede controlarme… el grupo sabe que en cualquier momento esto tendrá fatales consecuencias, pero la verdad es que la primera vez que manipula mi cuerpo me obliga a atacar a Kanelitah así que sabiendo que el menor daño que puedo hacer es con mi bastón me dirijo a ella para darle… consiguiendo no hacer nada obviamente… le sonrió para que sepa que lo que estoy haciendo es la mejor decisión que creo haber tomado.

Kanelitah ataca a Buppido y se lanza hacia el abrazándolo y nos grita que es el momento de que ataquemos que le tiene sujeto Breina lanza una flecha que se convierte en espinas y le da directamente a Buppido que consigue matarlo… automáticamente desaparece de mi cabeza esa corona de espinas y el escudo de oroko se transforma en un fantasma del nomo de las profundidades y se materializa y pide ayuda, quiere que sus restos sean enterrados en su tierra… Blingdenstone, nos dice que su mano recorrió un túnel muy estrecho y tiene un anillo, es la única pista que nos puede dar sobre su cuerpo.

Oroko recupera a lucerito del alba y por fin el cuerpo de Buppido aparece, ahora vamos a hacer lo que más nos gusta después de una buena batalla… ver si tenemos alguna buena adquisición. Oroko se queda con la ballesta de repetición y yo me quedo con la ballesta normal, así que ahora puedo atacar a distancia, como que para mí está genial, decidimos salir de este sitio y volver hacia atrás y así empezar a buscar la mano de este pequeño…

NPCs

[As imaxes amosadas a continuación son as que empreguei na campaña privada pero teñen os seus lexítimos dereitos, indico aqueles das que atopo a autoría. Os sexos e xéneros das criaturas poden non coincidir cos da campaña orixinal xa que aplico certos criterios na miña dirección como máster]

Ver o listado de sesións: Diario de Sesións – Furia Demoníaca

E quén veñen sendo estas personaxes

(Detalle do grupo de personaxes)

Sesión Sesión 29. Galerías de arte e rocha – Diario de Sesións. Furia Demoníaca: saír do Abismo.

— Perspectiva de Breina —

Non o admitirei nunca pero cabe a posibilidade de que lle acabe por ter fobia ás covas porén teño que admitir que esta ten algo especial. De seguro que a meu curmán lle ha de estar semellando fermosa, acolledora ou algo así. Está chea de estalactitas e estalagmitas polas que se ve avanzar mansamente pinguiñas de auga. Nas paredes hai gravuras con forma de espiral e chéganos un cheiro cun toque metálico. Hai algo extraño no ambiente, coma se o aire estivese enxordecido. Atopámonos nunha bifurcación, o que nos obriga a tomar unha decisión, ¡coa de tempo que levamos xa ás voltas e seguimos sen ser capaces de acordar cousas con rapidez! Silge e K’nelitah propoñen ir pola esquerda, seguindo os rastros do derro. Estou de acordo, sen dúbida parece… a ver, non o máis cabal pero si o máis coherente co que nos levou ata alí. Sen embargo, Oroko non atende a razóns, estáselle indo a cabeza de vez. Volve oír a voz do seu “lucerito”, di que está indo polo corredor da dereita e non hai forma de convencelo de que non a siga. Temendo que non volva, o resto decidimos acompañalo… por tentar mantelo dunha peza.

Silge e K’nelitah descenden sixilosamente unhas escaleiras e dan cunha zona de covas na que conseguen ver unha derro. Está de pé ó carón dunha greta. Ven que se pon en crequenas, colle un fungo, pápao… e, ¡encolle! Faise pequena e desaparece a través da greta. Alguén debería escribir unha historia con isto. Achéganse e para asegurarse pero non hai ninguén alí ou cando menos iso é o que poden afirmar tendo en conta que a única luz que alí hai é a do Faerzress. Ven varios tipos de fungo e sinais de que posiblemente houbese outros que foron arrincados.

Mentres, o resto camiñamos polo outro corredor seguindo a marcha demente de Oroko. O cheiro a ferro que había nos túneles vaise intensificando conforme avanzamos. Ademais, percíbese un fedor tremendamente desagradable… que non tardamos en ver que emana da carne putrefacta que hai esparexida por todas partes: restos de humanoides de diferentes tamaños e especies. A escena ten unha banda sonora curiosa, un run run, un son ritual que emite un ser corcovado no medio daquela carnicería macabra. Non vomitamos todo o que deberiamos ó longo deste tempo, estou convencida. E por moito que creamos que xa está, que todo ten un tope, descubrimos unha e outra vez que non, que sempre hai oco para a sorpresa. Cando reparamos con calma na figura recoñecemos a Buppido que nos fala cunha voz extraña… Canto máis miramos, peor parece o conto: as paredes están inzadas de restos de corpos, de vísceras… semella un collage perverso e noxento. Buppido parece considerar que é o escenario perfecto para se sincerar connosco e comeza a falar:

“Son un deus no corpo dun derro, deidade da fortaleza. Vide, axudareivos no camiño que vos leve a fundirnos nun só ente”.

Despedazándonos e pegándonos despois a cachos. Soa fantástico.

E entón Buppido desaparece, aínda máis fantástico!

Tan fantástico que case sen pensalo lanzo unha frecha ó último sitio no que o vin que non lle dá a nada máis có meu orgullo que si sae algo ferido. Decátome de que K’anelitah e Silge, mercede a esas pernas longas que teñen, deron volta e xa están canda nós, cando oio recitar a Sarith por enésima vez a súa petición a Silge de que marchen a Neverligth Groove. Prestaríalle atención de non ser porque me ten ata os cornos con esa leria e porque de fondo se oen unhas palabras raras que medio soan a infernal procedentes de onde estaba Buppido. O son vaise alonxando… ata que xa non se oe nada máis. Jimjar dispara cara ó derradeiro lugar onde oíu o son pero tampouco consegue darlle a nada. De súpeto, a cara de Oroko comeza a brillar e empézalle a saír unha barba de plumas rosas con pinta de fráxil e sensible… efecto dos seus susurros no medio do Faerzress. A parte boa é que percibe que conseguiu danar a Buppido. Farlee, con máis ganas de tentar á sorte que a propia Jimjar e sen ganas de aprender en cabeza allea, ten a xenial idea de lanzar un conxuro co que ler os pensamentos. De primeiras, non detecta a ninguén que non sexamos nós pero, ó achegarse un pouco máis, detecta que hai alguén ó outro lado do muro pero non a través do que pensa senón dunha opresión de obediencia. Aínda está explicando isto cando comeza a notar que o chan sólido da cova se converte en areas movedizas nas que se afunde ata os xeonllos. Silge achégase con coidado de non sacar os pés da superficie sólida, saca unha corda e lánzaa atrapando a Farlee polo pulso. Tira por ela e consegue sacar unha perna das areas. Pola súa banda, K’nelitah decatándose de que o esquelete que hai na mesa xunto a que se atopaba antes Buppido comeza a erguerse, avanza cara á parede na que estaba Farlee e lanza un lume feérico (o Faerzress só me preocupa a min???) tentando detectar o que poida haber do outro lado. Coma consecuencia, a humidade comeza a aumentar ó seu arredor, creándose unha nube de néboa mesta que nos envolve a tod@s. Avanzo un pouco ás tentas… e detéñome. Case parece que estou a agardar a que a morte me atope… Sarith busca a Silge, precisa velo, así que lanza unhas luces danzantes que provocan que medre e se converta en xigante. Notamos que Buppido lanza unha maxia fría… pero non consegue darnos.

“Os poderes dun deus sempre están comigo”.

En fin…

Jimjar, sempre tan solícita, ofrécese a chimpar enriba de Sarith para tentar ver por fóra da néboa. Animámola… pero só consegue agarrarse dos pantalóns, arrastrándollos e deixándoo medio en porranchas. Oroko ponse a canturrear para contactar con lucerito. Non o consegue pero si nota que o son non chega á outra cova, coma se non puidese atravesar o espazo. Avanza cara á entrada da cova sanguenta e, cando se pega á parede, nota que o son cambia. Agora nota que na cova hai algo que se move cun son de óso sobre pedra; mentres o son de fóra está máis atenuado. Coa axuda de Silge e Sarith, non gracias á súa habilidade, Farlee consegue saír da poza e poñerse a resgardo pegada á parede máis próxima. Discuten sobre que facer e deciden marchar pero por máis que berran, o son non chega á sala na que nos atopamos Oroko e mais eu. Esperto que é Silge, parécelle raro e avanza ata chegar a nós e darnos o recado. Despois, marcha. Parécenos ben marchar con el pero, antes de que poidamos facelo, un esquelete formado por anacos de corpos diferentes ataca a Oroko pegándolle un machetazo… e facendo estou par unha das plumas que ten por barba. Tenta atacalo de novo pero esvara e cae de costas. Aproveito para arrearlle un espadazo. Buppido segue á súa, lanzando conxuros nun idioma que non entendemos pero cun ton que fai que nos percorra un calafrío. Jimjar consegue saltar sobre Sarith e ve que hai varios esqueletes que corren cara ó grupo. Un deles, de feito, estámpase contra min.

¡Au!

Farlee lanza un conxuro de vento tentando disipar a néboa. Consegue establecer unha liña de visión limpa na que están os esqueletes e Buppido, á quen consegue por obra e gracia do Faerzress, descubríndolle a Silge o seu paradoiro e permitindo que lle lance a súa marca de cazador. Semella que non hai resposta por parte do Faerzress pero o certo é que Silge sinte que pode vencer á morte. Avanza, ataca a un esquelete coa súa espada.

E falla.

Oroko sofre o ataque dun esquelete ó que lle parecera xenial apuntar coas súas plumas. En fin, mala idea. Por sorte, K’nelitah decide facer algo máis ca estar cos brazos abertos por ver de notar pasar xente e rebenta a un esquelete. Sarith e mais eu unímonos para atacar pero damos bastante pena. Menos mal que K’nelitah segue lanzada e consegue evitar un ataque de Buppido que con toda a súa valentía corre a agocharse tralo altar. Ósos van e veñen tentando darnos e conseguíndoo por veces. Oroko segue emperrado en se mancar facendo estoupar as súas plumas. Este pobriño nunca tivo moi claro cando chega o momento de parar… A nosa pirómana particular emprega a poción ataque de dragón e mata un esquelete mentres Silge e K’nelitah seguen loitando contra ós outros.

Isto parece o conto de nunca rematar.

NPCs

[As imaxes amosadas a continuación son as que empreguei na campaña privada pero teñen os seus lexítimos dereitos, indico aqueles das que atopo a autoría. Os sexos e xéneros das criaturas poden non coincidir cos da campaña orixinal xa que aplico certos criterios na miña dirección como máster]

Ver o listado de sesións: Diario de Sesións – Furia Demoníaca

E quén veñen sendo estas personaxes

(Detalle do grupo de personaxes)

Sesión Sesión 27. Traballando para a pasma – Diario de Sesións. Furia Demoníaca: saír do Abismo.

— Perspectiva de Silge —

O grupo atópase no distrito sur do surco, fogar do clan de xigantes Cairngorm. Hgraam agradece a axuda prestada ó seu compañeiro Dorhun detendo o seu ataque de loucura. Kanelitak comenta que o grupo foi falsamente acusado e que foron testigos de comportamentos extraños na cidade que é algo que deberían investigar. Hgramm responde cunhas verbas un tanto crípticas que din algo similar ó seguinte: “Algo malvado se move na infraescuridade. A rocha grita de medo e de dor. Unha cova con dúas caras. rocha devorada e cuberta de vexetación. Os túneles sacúdense con furia.” Kanelitah pregunta por Neverlight Grove ó que hgraam comenta que é fogar de micónidos. Despois da charla, Hgraam avisa ó grupo de que é necesario que teñan unha conversa con Errde Blackskull, membro da garda da cidade para aclarar o sucedido e que tras esa charla o grupo se pode hospedar nas súas covas ata recuperarse completamente.

Dorhun ofrécenos o cristal de portavoz da rocha como recompensa pola nosa axuda. Unha primeira inspección ó cristal revela que procede de Gravenhollow, a librería mística da infraescuridade e que se trata dunha das bibliotecas máis grandes de todo Faerûn. Atópase ó noreste de Gracklstugh. O cristal está repleto de maxia de conxuración e adiviñación e Dorhun dinos que foi creado na librería, lugar onde o seu poder será maior. A biblioteca, que está xestionada por xigantes, contén salas ás que o cristal está vinculado. Nesas salas, coñecidas como do pasado, presente e futuro, o portador do obxecto pode ter certas visions. Ademáis, o cristal dará ó seu portador habilidades relacionadas coa fala e vantaxe en investigacións.

Aproveitando a situación de tranquilidade o grupo solicita a Hgraam que lles permita facer un descanso curto na súa cova ó que ela responde creando un pequeno recuncho con rochas para maior initmidade. Finalizado o descanso o grupo enfróntase ó interrogatorio de Errde Blackskull. A comandante da garda de pedra, comenta que ainda que a meirande parte dos Duergar vendería a calquera estranxeiro sen pestanexar, ela aprendeu que é mellor sacar partido de viaxeiros en lugar de simplemente desfacerse deles. Errde comenta que sospeita que nas súas filas hai corrupción. Di que a cambio de traballar para ela o grupo pode desfrutar de protección e tranquilidade en Gracklstugh. A oferta é a seguinte: 600 pezas de ouro para gastar no bazar en armas armaduras, pocións e pergaminos a cambio de aportar probas da corrupción dentro da garda da cidade.

Hai unha Derro chamada Droki moi escurridiza que ten distintas goridas no distrito do lago e sempre consegue escapar dos gardas e evitar ás patrullas invisibles. Vive no distrito da Greta onde os Duergar só poden entrar pola forza. O cometido do grupo é averiguar o paradoiro desda Derro ou ben capturala. No caso de conseguir eliminala, o grupo deberá obter probas da súa culpabilidade e conexión coa corrupción e cunha conspiración contra o goberno da cidade, o Rei Profundo. Droki leva un obxecto máxico, unhas botas ou sandalias que lle permiten desprazarse a gran velocidade. Errde prorpocina ó grupo unhas insignias que representan a súa colaboración coa garda e que permitirán, en caso de precisalo, xustificar a súa presenza na cidade ante a garda.

De volta na cova de Hgraam o grupo fai un descanso completo e parte cara ó bazar das espadas para comezar a busca de Droki. De camiño o bazar, Ragnar reúnese con Farlee e informaa de que Hemez está alí. Coa axuda de Ragnar, o grupo atopa a Hemez de compras xunto coa Duergar que escapou de Farlee nos túneles. Hemez pregunta no bazar polo sombrío. Kanelitah decide seguir a Hemez pola súa conta e indica ó resto do grupo que se reunirán máis adiante cando consiga saldar pechar os temas que ten pendentes co Duergar. Kanelitah segue a Hemez ata que chega a unha tenda de botes na que paga unhas poucas moedas de ouro ó mercader. Afastase do Bazar e achégase a outra tenda na que merca provisións. Kanelitah abordao nunha estreita rúa e el propón un intercambio. Ofrece información sobre Darsi a cambio de esquecer a súa traizón. Kanelitah acepta e Hemez entrega un mapa onde indica que en Blindstone, ó nordeste atópase o ultimo lugar no que se tivo información de Darsi e máis do Sombrío. Hemez avisa a Kanelitah de que se vai ir na busca de Darsi debería falar con Ylsa Henstak no bazar das espadas xa que rexenta unha tenda de caravanas e pode aportar información dos lugares seguros polos que moverse.

Seguindo a Droki o grupo observa como fai un intercambio cun dos mercaderes, como se lle estivera a pasar un papel. Dirixese cara ó sur, en dirección ó surco. Breina segue o rastro de Droki e consegue percibir como se adentra nos túneles ó oeste do surco. O grupo agarda a volta de Kanelitah e decide entón adentrarse nos túneles. O primeiro que atopan é un estreito corredor, unha caverna que descende en espiral con zonas púrpuras de Faerzress. O aire ten un sabor e cheiro metálico… Comeza unha nova aventura!!!

NPCs

[As imaxes amosadas a continuación son as que empreguei na campaña privada pero teñen os seus lexítimos dereitos, indico aqueles das que atopo a autoría. Os sexos e xéneros das criaturas poden non coincidir cos da campaña orixinal xa que aplico certos criterios na miña dirección como máster]

Ver o listado de sesións: Diario de Sesións – Furia Demoníaca